Robert Englund

Najbardziej znany współczesny aktor horrorów. Międzynarodową sławę przyniosła mu rola demonicznego mordercy dzieci nawiedzającego ludzi w snach, osławionego Freddy'ego Kruegera z serii "Koszmar z Ulicy Wiązów". Dzięki niej Robert Englund stał się jednym z najpopularniejszych amerykańskich aktorów grających w horrorach.

Ukończył Uniwersytet Stanu Kalifornia. Ojciec był inżynierem, współtwórcą samolotu szpiegowskiego U-2. Pierwszym filmem, w którym wystąpił był "Buster And Billie", pełna gwałtu i przemocy, ale jednocześnie romantyczna opowieść, przywodząca na myśl tragedię Shakespeara pt. "Romeo i Julia". Pozycja ta jednak ani nie była jakimś znaczącym sukcesem finansowym, ani nie zyskała sobie zbyt dużego uznania krytyki. Kolejne dwa lata to małe, często epizodyczne, ale za to całkiem udane role m.in. w takich filmach jak "Hustle" Roberta Aldricha (1975), komedii "Stay Hungry" (1976) Boba Rafelsona, gdzie wystąpił m.in. u boku Arnolda Schwarzeneggera i Jeffa Bridgesa czy słynnym dramacie "A Star Is Born" (1976) Franka Piersona. W tym samym roku po raz pierwszy pojawił się na ekranie w horrorze. Był to "Eaten Alive" drugi film w karierze Tobe Hoopera, twórcy słynnej "Teksaskiej Masakry Piłą Mechaniczną" ( "The Texas Chainsaw Massacre", 1972 ). Robert Englund zagrał w nim chorego psychicznie maniaka opętanego seksualną obsesją. Film nie cieszył się tak ogromną popularnością co debiut Tobe Hoopera, co nie pozwoliło wypłynąć nadal nieznanemu aktorowi na szersze wody. Film ten miał jednak pewne znaczenie dla samego Roberta Englunda, bowiem jak się później okazało aktor powróci jeszcze do współpracy z tym reżyserem w następnych latach swojej kariery. Kolejne swoje spotkanie z horrorem amerykański aktor zaliczył przy okazji dość marnego filmu pt. "The Fifth Floor" (1978), gdzie wcielił się w strażnika szpitala psychiatrycznego. Po tym filmie powrócił na kilka lat do grania w telewizyjnych, raczej słabych filmach, aby w 1981 roku pojawić się w jednym z najciekawszych horrorów z początku lat 80-tych, swego czasu umieszczonym nawet na tzw. liście "Video Nasties". Co prawda w "Dead And Buried" ("Martwi i Pogrzebani") (1981), Robert Englund pojawia się zaledwie przez kilka minut, to jego występ w tym filmie i tak należy zaliczyć do udanych. Po kolejnym filmie, którym był niskobudżetowy horror sci-fi pt. "Galaxy Of Terror" Englund znów zaczął pojawiać się częściej w telewizji, gdzie wystąpił m.in. w bardzo dobrym serialu sci-fi pt. "V". Wkrótce potem nadszedł przełomowy moment dla kariery amerykańskiego aktora. Chodzi oczywiście o słynny horror Wesa Cravena pt. "A Nightmare on Elm Street" ("Koszmar z Ulicy Wiązów") (1984), w którym skryty pod przerażającą charakteryzacją zagrał jedną z kultowych postaci filmowego horroru - Freddy'ego Kruegera. Bez dwóch zdań można stwierdzić, że sukces jaki film odniósł na całym świecie był w dużym stopniu zasługą wspaniałej gry aktorskiej Roberta Englunda. Jednak była też druga strona medalu. Rola ta stała się też swoistym przekleństwem, ponieważ postać Freddy'ego przylgnie do aktora na wiele lat, nie pozwalając na dobre wyzwolić się od tego wizerunku. Jednak to właśnie dzięki filmowi Cravena z 1984 roku oraz występom w późniejszych częściach Robert Englund zyskał sobie uwielbienie fanów aż po dzień dzisiejszy. Olbrzymia popularność pierwszego filmu o Kruegerze zadecydowała o tym, że zdecydowano się nakręcić kolejne części. Część druga, "A Nightmare on Elm Street 2: Freddy's Revenge" ("Koszmar z Ulicy Wiązów 2: Zemsta Freddy'ego") (1985), powstała zaledwie w rok po pierwszej. Producenci zdecydowali, że główną rolę znowu zagra Robert Englund i od tej pory nikt już nie wyobrażał sobie, że w kolejnych sequelach ktoś inny mógłby się wcielić we Freddy'ego. W latach 1987-89 powstały trzy kolejne filmy serii. Mimo, że ich poziom bywał różny, wszystkie miały jedną wspólną cechę - we wszystkich pierwsze skrzypce grał niezawodny Robert Englund, który za każdym razem nadawał swojej postaci niepowtarzalny charakter. Doskonale połączył odrażającego mordercę dzieci z czarnym humorem. Dzięki ogromnej popularności jaką cieszyły się kolejne części serii Robert Englund mógł spróbować swoich sił także jako reżyser. Nakręcony przez niego w 1988 roku horror pt. "976 - Evil" ("Telefon Do Piekła") (1988), nie był jednak specjalnie udany. Aktor zrezygnował z dalszych prób jako reżyser i powrócił do pierwotnego fachu. W 1989 roku zagrał dość przeciętną rolę w jeszcze jednej adaptacji słynnej powieści Gastona Leruoxa pt. "Phantom Of The Opera" (1989) oraz w kontynuacji kultowego horroru sci-fi pt. "C.H.U.D" ( "C.H.U.D. II - Bud The Chud"). Niestety żaden z tych filmów nie był specjalnie udany, co skłoniło aktora do wcielenia się ponownie w swoją "postać życia" - Freddy'ego Kruegera - "Freddy's Dead: The Final Nightmare" ("Freddy Nie Żyje: Koniec Koszmaru" (1991). Wbrew temu co sugerował tytuł nie był to jednak ostatni występ Englunda jako mordercy ze snów. Rok 1993 zaowocował po raz kolejny współpracą z Tobe Hooperem przy okazji filmu "Night Terrors" ("Nocny Koszmar Tobe Hoopera") (1993). Englund wcielił się w nim w podwójną rolę: legendarnego Marquiza De Sade i jego dalekiego potomka. Film okazał się jednak kompletną klapą, a sam aktor zebrał raczej negatywne recenzje. Wobec takiej sytuacji Englund zdecydował się na sprawdzone rozwiązanie. W 1997 roku po raz siódmy w karierze przyodział swoje słynne wdzianko oraz śmiercionośną rękawicę i w jeszcze bardziej przerażającej charakteryzacji wystąpił w "New Nightmare" ("Nowy Koszmar Wesa Cravena"), kolejnej części serii, tym razem wyreżyserowanej przez samego twórcę tej przerażającej postaci - Wesa Cravena. Ta część przyniosła pozytywną odmianę po poprzednich mniej udanych częściach cyklu, a Englund po raz kolejny pokazał, że w roli Freddy'ego jest niezastąpiony. Niestety w następnych filmach aktor nie pokazywał nic specjalnego. Ani więc nakręcona na podstawie opowiadania mistrza gatunku Stephena Kinga "The Mangler" ("Maglownica") w reżyserii Tobe Hoopera, ani chociażby słabiutki "Wishmaster" ("Władca Życzeń") wyprodukowany przez Cravena nie pozwoliły mu w pełni rozwinąć skrzydeł. Wtedy jednak nadeszła nieoczekiwana propozycja, która pozwoliła zaistnieć Englundowi na nowo. W głowach amerykańskich producentów pojawił się bowiem pomysł, aby na jednym ekranie spotkały się dwie legendarne postaci z horrorów - Freddy Krueger i Jason Voorhees z serii "Piątek Trzynastego". W ten sposób Robert Englund w "Freddy vs. Jason" po raz kolejny zagrał swoją ulubioną i najciekawszą postać, dzięki której znają go wszyscy fani horroru na świecie.

Wybrana filmografia:

• "Eaten Alive" ( Tobe Hopper, 1976 )
• "The Fifth Floor" ( Howard Avedis, 1978 )
• "Dead And Buried" ( Gary Sherman, 1981 ) "Martwi I Pogrzebani"
• "Galaxy Of Terror" ( Bruce D. Clark, 1981 )
• "A Nightmare On Elm Street" ( Wes Craven, 1984 ) "Koszmar Z Ulicy Wiązów"
• "A Nightmare On Elm Street 2: Freddy's Revenge" ( Jack Sholder, 1985 ) "Koszmar Z Ulicy Wiązów 2: Zemsta Freddy'ego"
• "A Nightmare On Elm Street 3: Dream Warriors" ( Chuck Russell, 1987 ) "Koszmar Z Ulicy Wiązów 3: Wojownicy Snów"
• "A Nightmare On Elm Street 4: The Dream Master" ( Renny Charlin, 1988 ) "Koszmar Z Ulicy Wiązów 4: Mistrz Snów"
• "A Nightmare On Elm Street: The Dream Child" ( Stephen Hopkins, 1989 ) "Koszmar Z Ulicy Wiązów 5: Dziecko Snów"
• "The Phantom Of The Opera" ( Dwight H. Little, 1989 )
• "C.H.U.D. II - Bud The Chud" ( David Irving, 1989 )
• "Freddy's Dead: The Final Nightmare" ( Rachel Talalay, 1991 ) "Freddy Nie Żyje: Koniec Koszmaru"
• "Dance Macabre" ( Greydon Clark, 1991 )
• "Night Terrors" ( Tobe Hooper, 1993 ) "Nocny Koszmar Tobe Hoopera"
• "New Nightmare" ( Wes Craven, 1994 ) "Nowy Koszmar Wesa Cravena"
• "The Mangler" ( Tobe Hooper, 1995 ) "Maglownica"
• "La Lengua Asesina" [ "The Killer Tongue" ] ( Alberto Sciamma 1996 )
• "Wishmaster" ( Robert Kurtzman, 1997 ) "Władca Życzeń"
• "Urban Legend" ( Jamie Blanks, 1998 ) "Ulice Strachu"
• "Strangeland" ( John Pieplow, 1998 )
• "Python" ( Richard Clabaugh, 2000 ) "Pyton"
• "Boogeymen: The Killer Compilation" - film dokumentalny ( 2001 )
• "Freddy Vs. Jason" ( Ronny Yu, 2003 )
• "2001 Maniacs" ( Tim Sullivan, 2003 )
• "Land Of Canaan" ( Reginald La France, 2003 )