Halloween II (Halloween II)

"Spotkałem to sześcioletnie dziecko z pustą, bladą, pozbawioną emocji twarzą i z najczarniejszymi oczyma; oczyma diabła. […] Zdałem sobie sprawę, że za oczyma tego chłopca kryje się… zło. " – Dr. Loomis (Donald Pleasence, "Halloween" Johna Carpentera).

Poszukiwany żywy lub martwy: Michael Audrey Myers. Urodzony 19 października 1957 roku jako dziecko Johna i Edith Myers. Miał dwie siostry: Judith Margaret i Laurie Myers. Wraz z rodziną zamieszkiwał w Haddonfield w stanie Illinois. Od piątego roku życia zaczął wykazywać symptomy charakterystyczne dla dziecka autystycznego (zaniki mowy, regularne wpatrywanie się w pustą przestrzeń, koncentracja uwagi na częściach przedmiotów). 31 października 1963 roku w Zaduszki morduje po raz pierwszy. Jego ofiarą pada nastoletnia siostra Judith Margaret, której przebrany za klauna Mike zadaje kilka ciosów rzeźnickim nożem. Od tego momentu opiekę nad Michaelem roztacza psychiatra, doktor Loomis. Po długotrwałych próbach dotarcia do milczącego pacjenta Loomis uznaje Michaela za wcielenie czystego zła.

Michael Audrey Myers. Niemalże nadnaturalna esencja skumulowanej potworności. Mityczny, tajemniczy boogeyman o nadludzkiej sile, którego nie da się zabić bronią palną, nożem ani ogniem. Śmiercionośna bestia w ludzkiej skórze. Przerażający kształt (The Shape) niosący za sobą agonię i rozpacz. Srebrna maska na tle gęstniejącej ciemności.

Gdzie się podział ten Michael Myers?

Próby uczłowieczenia boogeymana zapoczątowane zostały już w "Halloween 5" (1989) Dominique Othenin Girard. Obrazuje to scena, w której Myers zdejmuje na moment maskę i płacze. Po raz pierwszy morderca okazuje szczyptę wrażliwości działając pod wpływem sprzecznych emocji: tak jakby gdzieś tam w jego wnętrzu toczyła się walka dobra ze złem. Jeszcze dalej posuwa się Rob Zombie w rimejku "Halloween" z 2007 roku. Pozwala Michaelowi przemówić przedstawiając zarazem jego dorastanie w dysfunkcjonalnej rodzinie. Sili się na natrętne i jałowe psychologizowanie próbując uczynić z Michaela odrzuconą przez otoczenie ofiarę dziecięcej traumy. Ewolucja Michaela (i nie tylko) trwa dalej, co dobitnie pokazuje "Halloween II" (2009).

Sequel rimejku z 2007 roku rozpoczyna się tuż po unicestwieniu Michaela Myersa (Taylor Mane) przez Laurie Strode (Scout Taylor-Compton) i doktora Loomisa (Malcolm McDowell). Laurie zostaje przewieziona do szpitala, aby zatamować krwawienie i wyleczyć rany. Do kostnicy tego samego szpitala zmierza ciało boogeymana, który… uwaga… nie jest martwy. Rozpoczyna się polowanie Michaela na siostrę naznaczone obfitym szlakiem krwi zarżniętych ofiar… Do masowej rzezi dochodzi w szpitalu, na pustej polnej drodze, w klubie ze striptizmem, wreszcie w Haddonfield.

Podobnie jak w rimejku Myers Zombiego to istna maszyna do zabijania. Lecz nieuchwytnym mordercą w coraz bardziej podniszczonej srebrnej masce targają absurdalne wizje, w których widzi siebie samego jako dzieciaka, będącą w stanie blikim transu matkę-striptizerkę (Sherri Moon Zombie) w białej sukni oraz towarzyszącego jej ogromnego konia. Michael, pozbawiony duszy kształt z pierwowzoru Johna Carpentera, przeobraża się w "Halloween II" w obdartego długowłosego włóczęgę gustującego w psich trzewiach. Ze wspomnianymi wytworami wyobraźni Michaela styka się psychicznie Laurie Strode (niemal bez przerwy rozhisteryzowana Scout Taylor-Compton), co samo przez się nie ma sensu, bo skoro Myers żyje to dlaczego widzi zjawę samego siebie? Drastycznie zmienia się również doktor Loomis, z tym że jego nagła ewolucja będzie zapewne nie do przyjęcia dla oddanych wielbicieli serii. Otóż Loomis to medialny celebryta o rozbuchanym ego, autor książki o Michaelu, którego motorem działania jest sława i szmal. Arogancki psychiatra zostaje nawet zaproszony jako gość do talk show z udziałem ‘Weirda’ Ala Yankovica, w którym komik wysnuwa tezę, że Myers wystąpił w serii "Austin Powers"!

"Halloween II" sprowadza się więc do trzech głównych wątków: agresywnej promocji książki przez Loomisa, wędrówki Myersa do Haddonfield i okazyjnego mordowania farmerów, pielęgniarek, striptizerek oraz gliniarzy, wreszcie do naznaczonego napadami histerii życia Laurie. W to wszystko wpleciono dyskusję o spółkowaniu z trupami, gęsto siane fucki, van koronera wjeżdżający w krowę, groteskową galerię halloweenowych przebrań, migające tu i ówdzie nagie biusty oraz furiackie mordy bez choćby cienia suspensu (miażdżenie czaszki butem, podcinanie gardeł, itd.) Matka nakazuje synowi zabijać każdego, kto stanie na ich drodze, co ma doprowadzić do ponownego zespolenia rodziny.

Czy są zatem jakieś plusy tego nonsensownego, pełnego irytujących postaci ‘white trash’ bałaganu? Hmm, przypadł mi do gustu brudny i odpychający klimat filmu, do czego przyczyniło się jego nakręcenie na zapiaszczonej taśmie 16mm. Wiele scen sfilmowano w nocy wykorzystując minimum oświetlenia. Dziękuję także za "Nights in the White Satin" The Moody Blues, bo to fajny kawałek w sam raz do zanucenia.

Michael Myers powróci zabijać w "Halloween III" (2011) Patricka Lussiera.

Ocena: 2/6

Autor: Embalmer